Tag kredyty

Stopy procentowe – czym są i jak wpływają na kredyty, lokaty i inflację?

Stopa procentowa określa, ile kosztuje korzystanie z pożyczonych pieniędzy albo jakie odsetki można otrzymać od oszczędności. Najczęściej podaje się ją w skali roku. Dla osoby spłacającej kredyt jej wzrost może oznaczać wyższą ratę, a dla posiadacza lokaty – możliwość uzyskania lepszego oprocentowania.

Te zależności nie działają jednak jednakowo w każdym przypadku. Znaczenie mają rodzaj umowy, termin aktualizacji oprocentowania oraz oferta konkretnego banku. Z kolei wpływ zmian stóp na inflację i całą gospodarkę rozkłada się w czasie.

Kto ustala stopy procentowe w Polsce?

O wysokości stóp procentowych Narodowego Banku Polskiego decyduje Rada Polityki Pieniężnej, będąca organem NBP. Jej podstawowym zadaniem jest dbanie o stabilność cen. Podejmując decyzje, Rada analizuje między innymi inflację, perspektywy wzrostu gospodarczego oraz sytuację na rynku pracy.

Najczęściej omawiana jest stopa referencyjna NBP. Wpływa ona na krótkoterminowe rynkowe stopy procentowe, a przez nie na warunki finansowania i oprocentowanie produktów bankowych. Nie jest jednak stawką, którą bank musi zaoferować klientowi. Oprocentowanie kredytu lub lokaty zależy również od polityki banku i warunków danej oferty.

Osobnym pojęciem jest stopa depozytowa NBP, dotycząca jednodniowych depozytów składanych w banku centralnym przez banki. Nie należy utożsamiać jej z oprocentowaniem lokaty czy konta oszczędnościowego.

Jak stopy procentowe wpływają na raty kredytów?

Zmiany stóp najmocniej odczuwają osoby spłacające kredyty ze zmiennym oprocentowaniem. W wielu takich umowach oprocentowanie jest sumą marży banku i wskazanego w umowie wskaźnika referencyjnego, na przykład WIBOR. Wzrost wskaźnika podnosi oprocentowanie i ratę, a jego spadek działa w przeciwnym kierunku.

Nowa rata nie musi obowiązywać od dnia decyzji RPP. Bank aktualizuje oprocentowanie zgodnie z harmonogramem zapisanym w umowie. Ponadto wskaźniki rynkowe mogą wcześniej reagować na oczekiwania dotyczące przyszłych decyzji Rady.

Inaczej wygląda sytuacja przy oprocentowaniu stałym lub okresowo stałym. Przez czas jego obowiązywania zmiana stóp rynkowych sama w sobie nie zmienia oprocentowania kredytu. Dotyczy to zarówno podwyżek, jak i obniżek. Po zakończeniu okresu stałej stopy dalsze warunki zależą od umowy i przedstawionej przez bank propozycji.

Wyższy koszt finansowania zwykle ogranicza również zdolność kredytową: przy tych samych dochodach trudniej udźwignąć większą ratę. Sama obniżka stóp nie gwarantuje jednak przyznania kredytu, ponieważ bank ocenia także dochody, zobowiązania i ryzyko związane z klientem.

Czy wyższe stopy oznaczają bardziej opłacalne lokaty?

Podwyżki stóp sprzyjają wzrostowi oprocentowania lokat i kont oszczędnościowych. Banki nie muszą jednak podnosić stawek w takim samym tempie ani o tyle samo. Znaczenie ma między innymi to, jak bardzo potrzebują dodatkowych depozytów i jak silnie konkurują o oszczędności klientów.

Na lokacie ze stałym oprocentowaniem odsetki są naliczane według uzgodnionej stawki przez cały okres umowy. Późniejsza decyzja RPP jej nie zmienia. Nowe warunki mogą dotyczyć kolejnej lokaty. Na koncie oszczędnościowym oprocentowanie zazwyczaj jest zmienne, a zasady jego ustalania określa bank.

Wyższe oprocentowanie nie gwarantuje zachowania siły nabywczej oszczędności. Trzeba porównać zysk po uwzględnieniu podatku od odsetek z inflacją w tym samym okresie. Jeśli ceny rosną szybciej niż wartość zgromadzonych środków, za oszczędności można kupić mniej, mimo otrzymanych odsetek.

Dlaczego podwyżki stóp pomagają ograniczać inflację?

Droższy kredyt utrudnia finansowanie dużych zakupów i inwestycji. Osobom, których raty rosną, zostaje też mniej pieniędzy na inne wydatki. Jednocześnie wyższe oprocentowanie oszczędności może zachęcać do odłożenia części zakupów. W rezultacie słabnie popyt, co ogranicza presję na wzrost cen.

Ten mechanizm potrzebuje czasu. Warunki na rynku finansowym mogą zmienić się szybko, ale gospodarstwa domowe i firmy stopniowo dostosowują wydatki. Wpływ na inflację pojawia się z opóźnieniem, a jego siła zależy od sytuacji gospodarczej.

Stopy procentowe mają przy tym ograniczoną skuteczność wobec samych przyczyn wzrostu kosztów. Nie zwiększą dostaw surowców ani nie usuną problemów z produkcją. Mogą natomiast ograniczać przenoszenie podwyżek kosztów na kolejne ceny. Ceną za słabszą presję inflacyjną bywa wolniejszy wzrost gospodarczy i ograniczenie inwestycji.

Co zmienia obniżka stóp procentowych?

Niższe stopy zwykle sprzyjają spadkowi kosztu kredytu. Mogą ułatwić finansowanie inwestycji i dużych zakupów, a osobom spłacającym kredyty ze zmiennym oprocentowaniem pozostawić więcej pieniędzy w budżecie. Jednocześnie banki mogą obniżać oprocentowanie nowych lokat i kont oszczędnościowych.

Nie oznacza to automatycznego przyspieszenia gospodarki. Firma może odłożyć inwestycję mimo tańszego kredytu, jeśli obawia się braku zamówień. Obniżki mogą też zwiększać presję na wzrost cen. Dlatego spowolnienie gospodarcze nie zawsze prowadzi do cięcia stóp – znaczenie mają również perspektywy inflacji.

Podwyżka i obniżka stóp – najczęstsze skutki

Tabela pokazuje typowe kierunki zmian. Ich skala i moment wystąpienia zależą od umów, decyzji banków oraz warunków gospodarczych.

Dla własnego budżetu najważniejsze jest sprawdzenie, jak zmiana stóp może przełożyć się na konkretną umowę. Przy kredycie liczą się rodzaj oprocentowania i termin jego aktualizacji. Przy oszczędnościach – czas obowiązywania stawki, warunki oferty oraz zysk po uwzględnieniu podatku i inflacji.

Czym jest bank i jak działają jego usługi?

Bank prowadzi rachunki, przyjmuje depozyty, udziela kredytów i obsługuje płatności. Za jego pośrednictwem otrzymujemy wynagrodzenie, płacimy za zakupy, odkładamy oszczędności i finansujemy większe wydatki. Z usług bankowych korzystają również firmy oraz instytucje publiczne.

Poszczególne produkty służą jednak różnym celom. Pieniądze na koncie osobistym, środki na lokacie i limit na karcie kredytowej mogą być widoczne w tej samej aplikacji, ale mają inne zasady wykorzystania, koszty i warunki umowy.

Rachunek bankowy, lokata i karta – do czego służą?

Rachunek osobisty służy przede wszystkim do bieżących rozliczeń. Można na niego otrzymywać przelewy, opłacać rachunki, zlecać stałe płatności i korzystać z powiązanej karty. Dostęp przez aplikację lub bankowość internetową pozwala wykonywać większość tych czynności bez wizyty w oddziale.

Do odkładania pieniędzy służą między innymi konta oszczędnościowe i lokaty. Na koncie oszczędnościowym zazwyczaj można dopłacać środki i wypłacać je bez zamykania rachunku, choć bank może pobierać opłaty za część operacji. Lokata jest zawierana na określony czas. Jej wcześniejsze zakończenie często oznacza utratę części lub całości odsetek, zgodnie z warunkami umowy.

Karta debetowa i karta kredytowa nie są tym samym. Przy płatności kartą debetową korzystamy zasadniczo ze środków na rachunku, ewentualnie z przyznanego limitu zadłużenia. Karta kredytowa pozwala natomiast korzystać z limitu udostępnionego przez bank. Wydana kwota jest zobowiązaniem, które trzeba spłacić. Możliwość uniknięcia odsetek zależy od terminowej spłaty i spełnienia warunków okresu bezodsetkowego.

Dlaczego bank sprawdza klienta przed udzieleniem kredytu?

Kredyt pozwala sfinansować wydatek, na który klient nie ma obecnie wystarczających środków. Może służyć zakupowi mieszkania, pokryciu bieżących potrzeb albo inwestycji w firmie. Bank udostępnia pieniądze na warunkach określonych w umowie, a kredytobiorca zobowiązuje się do ich zwrotu wraz z należnymi odsetkami i innymi kosztami.

Przed udzieleniem finansowania bank ocenia zdolność kredytową, czyli możliwość spłaty zobowiązania. Analizuje między innymi dochody, wydatki, istniejące zadłużenie i historię spłat. Zabezpieczenie, na przykład hipoteka na nieruchomości, ogranicza część ryzyka banku, ale nie zastępuje oceny zdolności kredytowej.

Firmy korzystają również z kredytów obrotowych i limitów w rachunku. Takie finansowanie może pomóc w opłaceniu dostaw lub wynagrodzeń, gdy przedsiębiorstwo czeka na zapłatę od kontrahentów. Kredyt inwestycyjny służy z kolei na przykład zakupowi maszyn, rozbudowie zakładu albo uruchomieniu nowego przedsięwzięcia.

Jak bank finansuje działalność i na czym zarabia?

Depozyty klientów są jednym ze źródeł finansowania banku. Bank może też pozyskiwać środki na rynku finansowym, między innymi przez emisję obligacji lub finansowanie od innych instytucji. Musi przy tym zapewniać możliwość wykonywania płatności i wypłat oraz utrzymywać kapitał pozwalający pokrywać ewentualne straty.

Działanie banku nie polega wyłącznie na przekazaniu kredytobiorcy pieniędzy wpłaconych wcześniej przez innego klienta. Udzielając kredytu, bank może tworzyć pieniądz zapisany na rachunku. Jednocześnie powstaje zobowiązanie kredytobiorcy do spłaty. Nie oznacza to nieograniczonej możliwości kredytowania: bank musi uwzględniać wymogi kapitałowe, płynność, koszt finansowania i ryzyko niespłacenia długu.

Jednym ze źródeł przychodów jest różnica między odsetkami uzyskiwanymi z kredytów i innych aktywów a kosztami pozyskania finansowania, w tym odsetkami wypłacanymi od depozytów. Bank pobiera też prowizje i opłaty za określone usługi. Całość tych wpływów nie jest jednak zyskiem – trzeba z nich pokryć między innymi koszty pracowników, infrastruktury, podatków oraz straty na niespłaconych kredytach.

Banki komercyjne, spółdzielcze i bank centralny

W Polsce klientów obsługują między innymi banki komercyjne działające w formie spółek akcyjnych oraz banki spółdzielcze. Obie grupy oferują rachunki, depozyty, kredyty i obsługę płatności. Różnią się formą organizacyjną, strukturą właścicielską i często skalą działalności. Banki spółdzielcze są zwykle mocniej związane z lokalnym rynkiem.

Część instytucji specjalizuje się w określonym obszarze, na przykład banki hipoteczne w finansowaniu nieruchomości. Inne prowadzą szeroką działalność, obsługując zarówno osoby prywatne, jak i przedsiębiorstwa. Usługi leasingowe, ubezpieczeniowe czy inwestycyjne mogą być oferowane przez osobne podmioty należące do tej samej grupy finansowej.

Bank centralny pełni odrębną funkcję. W Polsce jest nim Narodowy Bank Polski. Odpowiada między innymi za emisję banknotów i monet, prowadzenie polityki pieniężnej oraz obsługę rozliczeń międzybankowych. Nie jest bankiem, w którym klient indywidualny zakłada zwykłe konto osobiste lub zaciąga kredyt mieszkaniowy.

Kto nadzoruje banki i chroni depozyty?

Nadzór nad krajowymi bankami sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego. Kontroluje przestrzeganie przepisów i wymogów dotyczących między innymi kapitału oraz zarządzania ryzykiem. Nadzór ma ograniczać zagrożenia dla klientów i całego systemu finansowego, ale nie oznacza, że bank nie może znaleźć się w trudnej sytuacji.

Ochroną depozytów w bankach objętych polskim systemem gwarantowania zajmuje się Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Standardowy limit wynosi równowartość w złotych 100 000 euro na jednego deponenta w jednym banku. Obejmuje łącznie należności podlegające ochronie, w tym środki na rachunkach i lokatach oraz naliczone odsetki.

Jeżeli jedna osoba ma w tym samym banku konto osobiste, konto oszczędnościowe i kilka lokat, ich wartości sumuje się na potrzeby limitu. Każdy rachunek nie otrzymuje osobnej gwarancji. W określonych ustawowo sytuacjach ochrona może być czasowo wyższa.

Nie każdy produkt kupiony w banku jest depozytem. Jednostki funduszy inwestycyjnych czy produkty ubezpieczeniowe, przy których bank występuje jako pośrednik, nie korzystają z gwarancji BFG tak jak objęte ochroną środki na rachunku. Znaczenie mają rodzaj produktu i podmiot, z którym klient zawiera umowę.

Co sprawdzić przed wyborem usługi bankowej?

Przy rachunku osobistym trzeba uwzględnić opłaty za konto, kartę, bankomaty i przelewy oraz warunki ich zniesienia. Przy lokacie liczą się oprocentowanie, czas trwania i zasady wcześniejszej wypłaty. Przy kredycie potrzebne jest porównanie całkowitego kosztu, rodzaju oprocentowania i warunków spłaty.

Oferta widoczna w aplikacji może być usługą samego banku albo produktem innej instytucji. Przed podpisaniem umowy dobrze ustalić, kto ją zawiera, jakie opłaty może pobierać i na jakich zasadach można zakończyć korzystanie z produktu. To pozwala ocenić ofertę dokładniej niż samo hasło o darmowym koncie czy wysokim oprocentowaniu.